Mijn naam is Martine. Ik werk al jaren als poetsdame in een psychiatrisch ziekenhuis en daar ben ik fier op. Ik weet wel, er wordt soms neergekeken op het werk van poetspersoneel. Alsof poetsen een eenvoudige job is, minder belangrijk dan andere jobs in een ziekenhuis. Ik begrijp dat mensen dat soms zo bekijken. Maar als je hier werkt, weet je dat elke taak ertoe doet.

Ik poets de ruiten. En als ik daarmee bezig ben, denk ik niet alleen aan het vuil dat ik moet weghalen. Ik denk aan de mensen die hier verblijven. Want wanneer mijn werk klaar is, kan het licht weer naar binnen. De zon valt door de ramen en maakt een kamer lichter. Misschien lijkt dat iets onnozel. Maar voor iemand die het moeilijk heeft, die een zware periode doormaakt, kan zoiets een wereld van verschil maken. Ik ervaar dat zelf ook.

Ik doe mijn werk daarom met heel veel liefde. Niet omdat iemand zal zien hoe proper de ruiten zijn, maar omdat ik weet dat er achter die ruiten mensen zitten. 

Hier verblijven allemaal mensen die recht hebben op een omgeving die hen goed doet. Als ik daar elke dag een klein beetje aan kan bijdragen, dan is mijn werk voor mij heel waardevol. Dus als iemand mij vraagt wat ik hier doe, zeg ik niet zomaar: ‘Ik poets.’ Ik zeg: ‘Ik zorg ervoor dat de zon op bezoek kan komen.'