Niet omdat alles vanzelf goed komt, maar omdat ik zie wat er gebeurt als je ruimte laat. In een klaslokaal, op kamp, tijdens een
kringgesprek, op zoveel plaatsen waar we samen zijn. Daar, in het onverwachte, ontstaat iets.

Kinderen en jongeren die niet in vakjes passen. Geen methode, geen strak omlijnd doel, maar een zoektocht, samen op zoek met
ons. Soms chaotisch, soms stil. Maar altijd echt. Ik heb het geluk om deze momenten soms van dichtbij te mogen zien. In een klaslokaal waar ruimte is voor stilte. In een atelier waar iemand voor het eerst durft te tekenen, luidop durft te dromen. In een gesprek dat uitloopt, omdat niemand op de klok kijkt.

Dat soort momenten blijven hangen. Iemand die opkijkt en zegt: “Ik wist niet dat dit ook mocht.” Dan weet ik: hier gebeurt iets. Iets dat groter is dan het moment. Iets moois.

Waar nabijheid belangrijker is dan efficiëntie. Waar verhalen niet
worden geanalyseerd, maar gedeeld. Waar geloven niet wordt
uitgelegd, maar gedragen.

Ik zie het gebeuren, telkens opnieuw. Mensen die blijven opstaan.
Zich blijven geven. Tegen beter weten in, soms. Omdat er iets trekt.
Iets roept?

Hoop is het brutale broertje van de liefde. Liefde verdraagt, maar
hoop daagt uit.

Hoop springt, zonder te weten of het zal landen. Zij roept: “We
doen het.” En dan gebeurt het ook.

Wie is Pieter Busschaert?

foto: © Sander Buyck

Pieter is kersvers diaken en werkt als inspecteur godsdienst en voordrachthouder bij Evara. Daarnaast is hij docent godsdienst aan
Howest en tiktokpastor. Pieter is eindeloos geboeid door en gaat telkens weer op zoek naar wat geloof met mensen doet: in hun leven en keuzes, hun doen en laten.