Want kwetsbaarheid, dat is geen zwakte. Het is durven tonen dat je niet perfect bent. Dat je fouten maakt, dat je soms geen antwoorden hebt — en dat dat ook helemaal oké is. In de klas probeer ik dat elke dag mee te geven. Als ik mijn leerlingen zeg: “Kijk, dit weet ik ook niet meteen”, dan zie ik hun schouders zakken. Ze ontspannen. De afstand tussen ‘de leerkracht die alles weet’ en ‘de leerling die moet volgen’ verdwijnt. Dan maken we samen les, we zoeken samen naar antwoorden.

Ik geloof dat echte ontmoeting alleen kan ontstaan als je geraakt durft te worden — en ook zelf durft raken. Dat is voor mij de kern van onderwijs, en eigenlijk van het ‘mens-zijn’ in het algemeen.

Door de jaren heen heb ik geleerd om de barstjes in mezelf niet te verbergen. Ze horen bij wie ik ben, net zoals bij mijn leerlingen, mijn collega’s, mijn kinderen. Iedereen heeft zijn eigen breuklijnen, en daar zit vaak net de schoonheid in. Zoals in de Japanse kunst van kintsugi, waarin gebroken porselein wordt hersteld met goud. De breuklijnen worden niet weggestopt, maar juist benadrukt. Ze maken het geheel unieker en daardoor ook  waardevoller.

In een wereld die vaak streeft naar perfectie — in uiterlijk, prestaties, sociale media — probeer ik iets anders te tonen. Ik heb geen smartphone, bewust. Ik wil niet meegaan in dat continue beeld van perfectie. Want wat jongeren vandaag nodig hebben, is niet nóg meer druk, maar iemand die zegt: “Je bent goed genoeg.”

Ik zie het elke dag: jongeren met twijfels, met een laag zelfbeeld, met de angst om niet te voldoen. En dan denk ik: laat ons hen leren dat hun barstjes niet iets zijn om te verbergen, maar juist om te omarmen. Want precies daar, in die kleine scheurtjes, schuilt licht — en dat licht laat ons groeien, verbinden en creëren.

Verschenen in Evarakrant #01 - februari 2026