De zin van Dorien Veltens

 Dat zinnetje lijkt iets kleins, maar voor mij betekent het zoveel meer. Het is een teken van vertrouwen, van de behoefte om gezien te worden en van de trots die kinderen voelen wanneer ze zichzelf overstijgen.

Ik herken mezelf heel erg in die woorden. Als kind was ik ook zo iemand die graag bevestiging kreeg. En eerlijk? Dat is nog altijd een beetje zo. Ik ben zelf ook nog altijd een mama’s kindje. Wanneer ik iets belangrijks doe of iets nieuws probeer, zoek ik vaak onbewust nog naar de goedkeurende blik of warme woorden van mijn eigen mama. Dat gevoel van veiligheid, erkenning en liefde — dat draag ik mijn hele leven al met me mee.

Misschien is dat ook waarom dit zinnetje me zo raakt. Het herinnert me eraan dat die behoefte aan bevestiging eigenlijk iets heel menselijks is. Het toont hoe belangrijk het is om tijd te maken voor elkaar, om te zeggen: “Ik zie jou. Ik ben trots op jou.”
Thuis probeer ik dat bewust te doen voor mijn dochters. Wanneer ze dansend de woonkamer doorkruisen of vol trots hun tekening laten zien, wil ik dat ze voelen dat ik er écht ben, dat ik zie hoe ze groeien. Want wat ik het meest wil doorgeven, is dat warme gevoel van vertrouwen — dat ze goed zijn zoals ze zijn.

En tegelijk besef ik: ook als volwassene blijf je dat nodig hebben. Een schouderklopje, een glimlach, een oprechte “goed gedaan” — dat doet deugd, op het werk én daarbuiten. Misschien is dat wel wat deze zin me leert: dat het tonen van trots, liefde en erkenning iets is wat nooit ophoudt, wat generaties met elkaar verbindt.